Auteursarchief: Trudy Planting

Rustdag in Tschiertschen: dinsdag 28 juli : wandeling van Mittelstation Arosa naar Tschiertschen: 5 uur.

Vandaag toch wel weer vroeg opgestaan, in het gezellige hotel ( echt een aanrader deze locatie- de sfeer is super gemoedelijk) ontbeten ( ik slaap in het personeelsappartement) en met het busje meegegaan ( 14 mensen) naar Arosa via een mooie route. Daar met de kabelbaan naar boven , dwars door de wolken naar de top van de Weisshorn. En daar zou ik wel willen blijven, zo fascinerend was het daar boven op de top. Eerst een koffie met torte genomen in het 360 graden restaurant, want de bergen zaten nog in de wolken. Maar dan opeens gebeurt het, de wolken trekken op en er verschijnen toppen met sneeuw die ook weer verdwijnen. Dit schouwspel heb ik wel een dik uur bekeken, zo prachtig! Daarna weer terug met de kabelbaan naar het Mittelstation en vervolgens via een schitterende en heel afwisselende route teruggelopen naar Tschiertschen in 5 uur. Gezellig keuvelend met de familie Houdee en plaatjes schietend van de panorama’s en van de koeien met bel. Heerlijke dag!

Foto van 27 juli:

Van de tocht naar beneden zijn dus geen beelden: 

 

Weer naar beneden: maandag 27 juli: van de Badushutte naar Tschamut: 5 uur lopen. En met de trein naar Chur .

De hele nacht stortregende het, het roffelde op het dag van de hutte en dat zorgde er voor dat ik bijzonder slecht sliep. Boven gekomen was ik , maar dat was niet makkelijk, maar naar beneden, wat ik altijd al eng vind ( je kijkt de diepte in) en nu zouden de rotsen glad zijn en ik heb geen stokken.. Maar zie.. Een prachtig blauwe lucht vanmorgen vroeg en dat zorgde voor wat meer vertrouwen in de tocht naar beneden. Maar voordat ik vertrok, het was er zo mooi boven, Jonas ( het zoontje van de beheerders) wilde me nog leren hoe je kristallen vindt in de rotsen, de Opa die op bezoek was wilde nog een wijntje met me drinken.. Maar ik wilde onderhand toch echt naar beneden, want elke stap zou me lager brengen , dichter bij het minder steile. Nog een foto genomen met de laatste stroom in m’n Iphone, met de tekening van Lotte bij de wegwijzer bij de hutte. Gelukkig kon ik een oude, maar heel stevige paraplu lenen en ging ik welgemoed op pad. In de Tomasee heb ik wel m’n voeten gedompeld, want het is nog steeds heel koud. Alles aan, Tshirt met lange mouwen, vestje en fleece, hemd er onder. Het eerste stuk bij de waterval, waar een soort stenen brug over heen ligt, helemaal niet eng en jeetje , wat viel me deze klauterpartij 100% mee! Het enge steile stuk was maar heel kort en daarna was een ontzettend lange wandeling , via een prachtig bergmeertje, met schitterende vergezichten, met een gletsjer , met af en toe het oversteken van een klaterend ” Rijntje” , naar Tschamut. Wat ben ik blij dat ik zo niet naar boven ben gegaan, want ik zou halverwege al doodmoe geweest zijn, puur door de lengte. Mijn telefoon was al enige tijd dood dus ik had geen idee van de tijd en schrok behoorlijk toen het al 3 uur bleek te zijn , terwijl ik dacht dat het 12 uur was… Ik moest nog een hele reismaken voor ik on het wandelhotel in de buurt van Chur zou zijn. De trein van 4 uur naar Sedrun, m’n spullen ophalen, trein van 5.15 naar Disentis, overstappen op de trein naar Chur en allerlei paadjes en plekjes herkennen waar ik langs gelopen ben. Net op tijd in Chur om de postauto van 7.10 te halen en om half acht was ik in het hotel waar ze eten voor me bewaard hadden. Doodop naar bed. Gelukkig had ik Tschamut m’n telefoon enigszins tot leven gewekt bij een koffietentje zodat ik weer een beetje kon bellen. De tocht is ten einde en nu nog een paar daagjes bijkomen in Tschierschen voor ik thuis kom en iedereen weer zie.

Foto’s van boven bij de Badushutte:

      

Rustdag: Zondag 26 juli bij de Badushutte:

Boven op de berg slapen in een hutte met 8 mensen op een rijtje in een groot bed en niemand die snurkt! Drie keer ’s nachts je bed uit op de tast in het pikkedonker , naar beneden , naar buiten naar het wc hokje en weer op de tast naar m’n plekje in het grote bed. Boven op de berg is alleen licht op een grote batterij, maar geen electriciteit, dus ik kan m’n telefoon niet opladen en ik wil toch foto’s kunnen maken. Het is een mooie wereld hierboven en ik zou er best een tijdje willen blijven. Als de geiten voorbij komen, loopt iedereen naar buiten om het te zien, en er komen regelmatig mensen langs op hun tocht die een kopje koffie komen drinken en met wie je gezellig kunt kletsen. En een beetje stoer langs je neus weg kunt zeggen dat je bent komen lopen vanuit Nederland! Respect alom! Best leuk! Alleen een klein wandelingetje naar een top ( 2700 m) om de buurt te verkennen , maar ik heb m’n plan om in de Tomasee te plonzen niet uitgevoerd, want het is behoorlijk koud geworden ( een verschil van 10 graden met de dag er voor en dat komt niet door de hoogte, overal was het kouder) en ik ben vroeg naar bed gegaan , want ik was moe.

Hoe mooi het daar is:

      

Het doel:

De Tomasee en de plaquette: 

     

Nog een paar van onderweg:

Heel mooi en ook heel eng: 

     

Foto’s 25 juli: 

Hoe prachtig het was bij Oberalp en onderweg. 

     

Allerlaatste dag: laatste week: zaterdag 25 juli : van Tschamut-Oberalp naar Tomasee en de Badushutte: 6.5 km of 4.5 uur lopen. 

Ik heb het gehaald! Ik heb er gestaan, bij de plaquette net Rheinquelle en bij de zuil. Ik heb op het bankje gezeten met het hele dal aan mijn voeten. Boven bij de Badushutte in een bergwereld genoten van al die pracht om me heen! Maar voordat het zover was …. Ontzettend zenuwachtig was ik de nacht van te voren bij “tante Nina” , die de bordjes voor de wandelroutes controleert. In mijn dromen viel ik honderd keer van de berg, ik zag er best tegen op. Op advies van ” tante Nina” heb ik niet de route vanaf Tschamut genomen naar de Tomasee ( het lijkt zo logisch om zo te gaan, maar het is veel zwaarder, het is een veel langer traject, van 1645 in Tschamut naar de Tomasee op 2305 en de Badushutte op 2505 ) maar ben ik over Oberalp ( Alpsu) gegaan , dat begint op 2000 meter en dat scheelt toch bijna 400 meter klimmen. Het heette de  ” korte en makkelijke ” route, maar dt kon ik nou niet zo vinden. Schitterende tocht, in het eerste stuk heb ik veel foto’s gemaakt en een beetje getut. Maar toen kwamen de rotsen.. Op handen en voeten met bibberende benen ben ik naar boven geklommen, tot ik op een punt kwam dat ik niet meer verder durfde.. Niet naar boven , maar ook niet naar beneden. Ik zat op een steen en heb een potje zitten janken ( zat een klein zigeunermeisje huilend op een steen , huilend, huilend , helemaal alleen- zoiets ging er door me heen- maar om dat beeld moest toch ook weer een beetje lachen- meisje van 67..) maar ik kon daar niet blijven zitten. ” gaat het wel goed met u? ” Nee, helemaal niet.. Ik heb diep adem gehaald en ben toch maar weer een stap gaan zetten naar boven , en nog een en nog een. Het was echt vreselijk echt, klauteren over de rotsen , met een toch nog wel zware rugzak op, kukelig.. Er zei iemand dat het nog 60 meter was, iemand anders zei nog 100 meter klimmen.. En toen belde Joris om vragen of ik er al was ( om 14.45) en hij had Lotte bij zich en dat gaf me precies dat beetje geestelijke energie ( hup Oma Trudy) om het allerlaatste stukje naar de Tomasee, naar de bron te doen. Om 15.08 was ik er en toen belde Michiel net, euforisch, ik heb het gehaald! Ik ben er gekomen, met mijn eigen benen heb ik helemaal van Nederland naar Zwitserland gelopen en ik ben er! Er waren een paar Oostenrijkers die hierheen op de fiets waren gekomen en we hebben het een soort samen gevierd! We did it! Dacht ik eerst nog , ik loop de laatste 200 meter naar de Badushutte zonder rugzak en vraag een sterke man om m’n rugzak  naar boven te sjouwen.. Toen ik daar eenmaal boven stond, bij die Tomasee, bij die bron, mijn doel, dacht ik ” flauwe kul, zeg , iksjouw dat ding zelf wel naar boven en het was eigenlijk niet meer zo zwaar, want ik had het gehaald! Om 16.00 uur was ik bij de hutte en daar was het schitterend! Geprobeerd te bellen, met Caroline lukte dat met Martijn niet. Wat een supergevoel! Gehaald!